Νίκος Πασχίδης / Αναζητώντας το διαφορετικό

16118374_10211253566795934_1992294555_n

Ο σκηνοθέτης Νίκος Πασχίδης παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το έργο Νίνα του Steven Dietz (στο Βlack Box του Θεάτρου 104 από 30/ 01). Ο Τριγκόριν και η Νίνα συναντιούνται ξανά, παράλληλα με τον Γλάρο του Τσέχωφ και αναζητούν το διαφορετικό. Κρατούν τα όπλα, τις αρετές και τους χαρακτήρες τους, ενώ ψάχνουν νέες εκδοχές και λύσεις. Κάνουν πράξη τις ιδέες τους και τολμούν να διεκδικήσουν μια ζωή με χιούμορ και τρυφερότητα σε ένα έργο και μια παράσταση που χρησιμοποιεί το  γνωστό και καθιερωμένο ως κινητήριο δύναμη για να αναζητήσει το καινούργιο και διαφορετικό. 

Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο έργο; Τι σας γοητεύει;
Εν αρχή με γοήτευσε το χιούμορ του. Υπάρχει ένας εξαιρετικός σαρκασμός και αυτοσαρκασμός σε όλο το έργο του Dietz. Από κει και πέρα και όσο ασχολούμαστε μ αυτό, αυτό που γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο είναι η προτροπή του προς την πράξη, τη δράση και παράλληλα τον εγκλωβισμό ειδικά των νέων ανθρώπων σε ιδέες ή καταστάσεις που τους έχουν “φορεθεί”, είναι έξω από αυτούς.

Τι προσδίδει κάθε σκηνή που παρουσίαζεται στο έργο του Τσέχωφ;
Από την θεατρική οπτική ουσιαστικά φέρνει αυτό που λέμε το «από κάτω κείμενο» στην επιφάνεια. Και αυτό είναι που το κάνει ενδιαφέρον διότι δίνει ταυτόχρονα μέσα από αυτή την ανάδυση σε πρώτο πλάνο κάτι το οποίο αλλού είναι κρυμμένο, δημιουργεί κάτι εντελώς καινούργιο και πέρα από το πρωτότυπο έργο.

Που συναντιέται το έργο με την εποχή μας;
Υπάρχουν κατά την γνώμη μου δύο σημεία που το κείμενο αυτό και η παράσταση μας αφορά. Εν αρχή γινόμαστε παρατηρητές δύο ανθρώπων αδρανών, που θέλουν να πράξουν αλλά δεν μπορούν οπότε επιμένουν να αναμοχλεύουν την ασφάλεια τους. Από την άλλη είναι πολύ έντονο το κοινωνικό τους περιβάλλον και η λανθάνουσα ταυτότητα που τους έχει προσδώσει. Είναι μια πολύ καθαρή, κατ’ εμέ προβολή της σημερινής «οδύνης». Όπως σήμερα πολλοί άνθρωποι βρίσκονται αντιμέτωποι με μια κρίση – ότι οι σπουδές τους ή η εμπειρία τους δεν αναγνωρίζεται πλέον ή δεν έχει αντίκρισμα – προκαλώντας μια τεράστια υπαρξιακή οδύνη, έναν αποκλεισμό, έτσι και στο έργο αυτό. Ο Τριγκόριν μπορεί να παρακίνησε την Νίνα να παίξει στο θέατρο ή να της έγραψε ακόμα ακόμα ένα έργο μόνο που το ίδιο το θέατρο δεν αναγνωρίζει την ίδια ως μέλος της. Και εκεί αρχίζει η οδύνη για την ίδια, αφού παίζω αφού δουλεύω για “χ” διάστημα, αφού κάποιος μου αναγνωρίζει τον τάδε τίτλο, γιατί δεν έχει περαιτέρω ανταπόκριση; Γιατί η ίδια η δομή σε δέχεται αν δεν πληρείς κάποιες προϋποθέσεις, που το αστείο και τραγικό βέβαια και στη σημερινή κοινωνία είναι ότι κάποιος σου έχει αναγνωρίσει, ένα πανεπιστήμιο ή ένα ΤΕΙ ή ΙΕΚ χωρίς αξία στην αγορά εργασίας.

nina02v2

Υπάρχει νόημα στο να προσπαθούμε να σκεφτούμε πως ήταν τα πράγματα αν ήταν «αλλιώς»;
Κοιτάξτε. Όπως λέει και μια κινέζικη παροιμία που χρησιμοποιεί πολύ συχνά ο δάσκαλος μου, τα πράγματα είναι αυτό και όχι. Σ’ αυτό νομίζω ότι υπάρχει μεγαλύτερο νόημα από την λέξη «αλλιώς». Διότι η κάθε λέξη φέρει ένα κεφάλαιο, μια κληρονομιά για το πώς χρησιμοποιείται και πως «μεταφράζεται» από την εκάστοτε κοινωνική ομάδα πολιτισμό κοκ. Το «αλλιώς» λοιπόν έτσι όπως το εννοούμε αν δεν έχει μέσα του την λογική της Πρακτικής, της αλλαγής δεν νομίζω ότι έχει κανένα νόημα, ίσα ίσα οδηγεί μόνο στο να λέμε το γνωστό «αχ, αν είχα κάνει εκείνο… θα και θα». Δεν το κάναμε. Για κάποιο λόγο δεν το κάναμε. Μπορούμε σε όλη την έκφανση της ζωής μας να αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε το «διαφορετικά» αντί του «αλλιώς»; Πως θα ήταν αν το καθετί το κάναμε «διαφορετικά». Να πράξουμε δηλαδή βάζοντας μέσα στην πράξη μας ταυτόχρονα και την αμφιβολία που προσδίδει το «διαφορετικά», τον αναστοχασμό, την σκέψη.

Υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες στην ζωή μας;
Πιστεύω στις ευκαιρίες. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν δεύτερες ή τρίτες. Υπάρχουν ευκαιρίες, υπάρχει επιστροφή, υπάρχει διαγραφή, υπάρχει επανάληψη ή βήμα μπροστά. Όταν λες ας δώσω μια δεύτερη ευκαιρία σε κάτι ήδη ξεκινάς αρνητικά φορτισμένος, σαν να έχεις ήδη προδικάσει κάτι να αποτύχει. Όταν επιστρέφεις θέλεις κάτι να αναθεωρήσεις να το κάνεις αλλιώς.

Πως ήταν η διαδικασία της προετοιμασίας; Πως δουλέψατε;
Πιστεύω ότι η πιο άρτια τέχνη είναι η μουσική, με την έννοια ότι έχει μια συγκεκριμένη-δομημένη γλώσσα, η οποία και να μην την ξέρεις όταν την ακούς σου δημιουργεί συναισθήματα, αν είναι σωστά «ειπωμένη» όπως κάθε γλώσσα και λεκτική επικοινωνία εν γένει. Μ’ αρέσει λοιπόν αυτό να υπάρχει και στο θέατρο, μια παρτιτούρα που άσχετα από οτιδήποτε να μπορεί να συγκινήσει να παρακινήσει αυτόν/η που το ακούει. Από την άλλη πρέπει να υπάρχει μια ιστορία. Και αυτή είναι η βάση που θα σε οδηγήσει να γράψεις ή να εκτελέσεις την παρτιτούρα αυτή. Ο ρυθμός λοιπόν και η εξιστόρηση είναι τα βασικά σημεία που εστιάσαμε και δουλέψαμε.

Τι απαιτεί από τους ηθοποιούς ένα έργο κατά το οποίο βλέπουμε διαφορετικές εκδοχές μιας συγκεκριμένης σκηνής;
Ό,τι απαιτεί κάθε έργο. Δεν υπάρχει κάποια διαφορά. Όπως αντιμετωπίζεις ένα ρόλο σε ένα έργο έτσι και εδώ, εξάλλου δεν το έχουμε αντιμετωπίσει ως σπονδυλωτό. Όπως δημιουργείς ένα ρόλο σε κάθε σκηνή ενός έργου σύμφωνα με το τι θέλει και γιατί βρίσκεται στη σκηνή αυτή τη στιγμή αυτός ο χαρακτήρας και όχι στα παρασκήνια να πίνει καφέ έτσι και εδώ. Δεν νομίζω ότι υπάρχει διαφορά.

Ποια εκδοχή σας συγκίνησε περισσότερο;
Στο τέλος με συγκινεί η ιστορία. Όχι κάποια συγκεκριμένη εκδοχή. Το όλον της ιστορίας είναι αυτό που εμένα τουλάχιστον με συγκινεί περισσότερο.

Ποιο κομμάτι του κειμένου ξεχωρίζετε; Γιατί;
Αυτό που λέει η Νίνα κάποια στιγμή «έχεις 24 γράμματα, λευκό χαρτί και ένα μυαλό που δεν γνωρίζει όρια. Κάνε κάτι μ αυτό». Αυτή η προτροπή στην πράξη, στην αλλαγή μέσω της αποδοχής της κατανόησης της νόησης και της γνώσης.

nina01v21

Από την Ήβη Βασιλείου

Νίνα του Steven Dietz «The Nina Variations», στο Βlack Box του Θεάτρου 104

Μετάφραση: Ξανθή Κρανίδη

Σκηνοθεσία: Νίκος Πασχίδης

Σκηνικά/Κοστούμια: Angie Delgado

Σχεδιασμός Φωτισμού: Γιάννης Κωνσταντακόπουλος

Μουσική: Δημήτρης Παλαιογιάννης

Art work/ Οπτική επικοινωνία: Stratego

Βοηθός Σκηνοθετη: Τόνια Αποστόλου

Ηθοποιοί : Κατσαφάδου Μαριλού, Θανάσης Ισιδώρου

Επικοινωνία: Hoopla!

30 Ιανουαρίου -11 Απριλίου

Ημέρες παραστάσεων: Δευτέρα – Τρίτη, Ώρα: 21:00

Θέατρο 104 – Σκηνή: Black Box

Ευμπολπιδών 41 (Μετρό Κεραμεικός, Γκάζι)

Τηλ.: 210 3455020

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s