Μια συνάντηση με τον Ανδρέα Κωνσταντίνου

andreas-konstantinou-cue-1

Οι ευτυχείς συγκυρίες στην ζωή σηματοδοτούνται από συναντήσεις. Συναντήσεις που κινητοποιούν, συγκινούν, εξελίσσουν. Τέτοιες όπως αυτή της bijoux de kant με τη νουβέλα της Μέλπως Αξιώτη Θέλετε να χορέψομε Μαρία; που θα παρουσιάζεται στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής από την Δευτέρα 14/11. Τέτοιες όπως αυτή των χαρακτήρων του έργου που αφηγούνται τις ιστορίες, τις σκέψεις, τις ελπίδες τους. Και τέτοιες όπως αυτή του Ανδρέα Κωνσταντίνου με την ομάδα της bijoux de kant, με τον λόγο της Μέλπως Αξιώτη, με εμάς που μας μίλησε για όλα αυτά.

Θέλετε να χορέψομε Μαρία; : Μια νουβέλα, ένα κείμενο με ιδιαίτερη γλώσσα και συνειρμική γραφή. Πως το προσεγγίσατε; Πως δουλέψατε;
Ο Γιάννης Σκουρλέτης και η Ηλέκτρα Ελληνικιώτη είχαν ήδη κάνει μία δραματουργική επεξεργασία του κειμένου, η οποία στις πρόβες διαμορφώθηκε και σε κάποιες περιπτώσεις, λόγω δυσκολιών που συναντήσαμε, έγινε εκ νέου. Ο πρώτος μήνας προβών είχε μία τελείως διαφορετική κατεύθυνση από αυτήν που πήραμε τελικά, γιατί εξερευνούσαμε τον κώδικα ενός άλλου κόσμου. Έτσι όπως καταλαβαίνω την καινούργια μορφή που έδωσαν στο κείμενο τα παιδιά, νομίζω ότι ο στόχος ήταν να βρουν το νήμα που ενώνει τους συνειρμούς, ώστε είτε παίζεις στην παράσταση, είτε την παρακολουθείς, να μπορείς να την ακολουθήσεις με ένα τρόπο που να έχει αρχή, μέση και τέλος. Υπάρχει ένα υπόγειο νήμα στα πράγματα.

Πόσο δύσκολο είναι να φέρεις ένα πεζό κείμενο στο θέατρο;
Δύσκολο είναι να πάρεις μια απόφαση. Να κάνεις το πρώτο βήμα, να πιστέψεις ότι είναι αληθινό, ότι είναι η βάση σου και από αυτή τη βάση, ανθίζεις. Αυτή είναι η δυσκολία σε αυτά τα κείμενα. Το συγκεκριμένο μας ταλαιπώρησε, δεν ήταν εύκολο. Από μόνο του το κείμενο έχει ποίηση και δύναμη. Για να γίνει παράσταση πρέπει να υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες για να αναδειχθεί. Σε αυτή τη φάση, η φροντίδα μας είναι να καταφέρουμε να κάνουμε αυτό το ποιητικό άλμα.

Τι σε γοήτευσε στο κείμενο αυτό;
Με συγκίνησε, μου άρεσε. Δεν είχα διαβάσει κείμενα της Μέλπως Αξιώτη και με την πρώτη ανάγνωση ενθουσιάστηκα. Το κείμενο ήταν ένας από τους λόγους που συμμετέχω σ΄ αυτή τη δουλειά.

Έχει γραφτεί το 1940. Αποτυπώνεται και η εποχή στο κείμενο;
Μόνο από τη χρήση της γλώσσας. Τα γεγονότα που περιγράφονται αφορούν σε έναν παρελθοντικό χρόνο.

Οι τρεις χαρακτήρες συναντιούνται;
Εν τέλει συναντιούνται και κάπως έτσι έχει δομηθεί και η παράσταση. Αν υποθέσουμε ότι έχει δύο μέρη η παράσταση, σε όλο το πρώτο μέρος, από το συνειρμό που διατρέχει το κείμενο προκύπτουν οι μονόλογοι των χαρακτήρων. Είναι σαν να παρακολουθούμε τρεις παράλληλες ζωές. Στο δεύτερο μέρος ο χώρος ανοίγει -κυριολεκτικά και μεταφορικά- και αυτοί οι τρεις άνθρωποι βρίσκονται σε έναν παρόντα χρόνο μαζί.

andreas-konstantinou-cue-2

Σε μια προσευχή κάποια στιγμή που επικαλείται λέει: «Βοήθα να καταλάβομε την Μαρία μας και η Μαρία μας θα φωτίσει, ανάβοντας όλες τις λάμπες τ’ ουρανού, εκείνο το κρυφό, ιδιαίτερο μυστικό της ζωής μας. Να φτάσουν να αξίζουν τα πράγματα με τρόπο πιο τρομαχτικό από τα πράματα μας τα καθημερνά». Αυτή είναι η ευχή του.

Ο χαρακτήρας που υποδύεσαι, ο Γιάννης;
Η νουβέλα είναι γραμμένη ώστε να διηγείται την ιστορία ένα πρόσωπο ως αφηγητής. Στην παράστασή μας δεν υπάρχει τέτοιο πρόσωπο. Με έναν τρόπο ο αφηγητής είναι ο σκηνοθέτης και εμείς. Στον δικό μου ρόλο, όπως τον κατάλαβα και τον προσέγγισα, υπάρχει μια σαφής διαχωριστική γραμμή ως προς το πότε είναι ο αφηγητής Γιάννης και πότε ο Γιάννης. Διαχωρίζονται οι δύο αυτοί χώροι στην αφήγηση. Ο Γιάννης χαρακτηρίζεται από μία πίστη στο υπερφυσικό, στο υπερβατικό. Πρεσβεύει ότι τα πάντα βρίσκονται στο “εδώ και τώρα”. Από το πιο πολύτιμο διαμάντι που μπορεί να χαρίσει η ζωή μέχρι την χειρότερη κόλαση, είναι στο χέρι μας να τα διαχειριστούμε. Σε μια προσευχή κάποια στιγμή που επικαλείται λέει: «Βοήθα να καταλάβομε την Μαρία μας και η Μαρία μας θα φωτίσει, ανάβοντας όλες τις λάμπες τ’ ουρανού, εκείνο το κρυφό, ιδιαίτερο μυστικό της ζωής μας. Να φτάσουν να αξίζουν τα πράγματα με τρόπο πιο τρομαχτικό από τα πράματα μας τα καθημερνά». Αυτή είναι η ευχή του. Η Θαλή περιγράφει την ζωή που έχει ζήσει. Πως έζησε μόνη και έφτιαξε στο μυαλό της την “αυτοκρατορία” της και πως διαχειρίστηκε την επιλογή της να μεγαλώσει μόνη το παιδί της. Η Άννα είναι ένας άνθρωπος που συνεχώς αναρωτιέται που βρίσκονται τα σπουδαία πράγματα στη γη.

Αλλά και ο Γιάννης περιμένει κάτι.
Περιμένει τον έρωτα. Της το εξομολογείται κιόλας, αλλά το γεγονός της συνάντησής τους σηματοδοτεί και το ότι χωρίζονται. Με μία έννοια ναι, περιμένει. Περιμένει ότι θα καταφέρει να αρθρώσει αυτό το “σ’ αγάπησα”. Βρίσκει κοινά μαζί της. Την παροτρύνει να εξομολογηθεί και εκείνη πράγματα για την ζωή της.

Μήπως το πιο σημαντικό είναι πάντα αυτό που περιμένουμε;
Ναι, υπάρχει αυτό. Όταν όμως, αυτό που περιμένεις έρθει υπάρχουν δύο εκδοχές. Ή ανακαλύπτεις ότι κάτι είχε αξία επειδή το περίμενες ή αφού έρθει μπορείς να εμβαθύνεις και να σταθείς σ΄ αυτό. Άρα εξαρτάται. Για τον Γιάννη ακόμα κι η αναμονή έχει αξία. Έχει πίστη πως αυτό που περιμένει θα έρθει. Δεν εκφράζει κάποιο παράπονο. Είναι έτσι, περιμένει, καλεί τους φίλους του. Έρχεται η κυρία με το μεγάλο καπέλο -το ίδιο πάντα χειμώνα και καλοκαίρι-, έρχεται η Ανθούλα με την βαθιά πληγή στο στήθος και εκείνος περιμένει. Όταν βέβαια, έρχεται η Άννα της λέει: «Βρέθηκα σε πολύ μεγάλη αμηχανία που να σε βάλω να σταθείς, γιατί όταν θελήσω να θυμηθώ την πρώτη νύχτα, θυμάμαι το πρώτο πράγμα που σου είπα: Ίσως τώρα που ήρθες να αγοράσουμε μια λίγο πιο μεγάλη κατσαρόλα για το τσάι. Νομίζεις ότι είσαι έτοιμη για να υποδεχτούμε αυτό που έρχεται το τρομακτικό;». Είναι και αυτό ένα από όλα όσα περιμένει.

Ποια είναι τα σπουδαία στην ζωή μας;
Υπάρχουν εξωτερικές και εσωτερικές διαδρομές που μπορεί κάποιος να ακολουθήσει. Υπάρχει η διαδρομή κατά την οποία αναζητάς στο εξωτερικό περιβάλλον πράγματα για να γεμίσεις, να ικανοποιήσεις την προσμονή σου. Αυτό κάνει η Άννα στο έργο, περιμένει έξωθεν κάτι για να γεμίσει την ύπαρξή της. Αντίθετα, υπάρχουν και άνθρωποι που αναζητούν τον υπέροχο κόσμο που έχουν μέσα τους.

andreas-konstantinou-cue-3

Είναι όλες οι ανθρώπινες ιστορίες ενδιαφέρουσες;
Εξαρτάται πως τις λες. Ως προς τα έργα, εκείνα που είναι σπουδαία, έχουν πάντα κάτι με το οποίο μπορεί κανείς να συνδεθεί.

Οι άνθρωποι ζουν τα πάντα μόνοι τους ή μπορούν και να μοιραστούν ουσιαστικά κάτι με κάποιον;
Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να αντανακλά διαφορετικές ποιότητές σου και έτσι μπορείς να μοιράζεσαι πράγματα με τους ανθρώπους γύρω σου. Φυσικά ζούμε μέσα στην μοναξιά, αλλά μπορεί να συμβεί, μπορείς να μοιραστείς. Και έτσι γίνονται και οι ωραίες συναντήσεις των ανθρώπων ανεξάρτητα από το είδος της σχέσης τους.

Από την επαφή σου με το συγκεκριμένο κείμενο και από την συμμετοχή σου στην παράσταση, ποιο είναι το προσωπικό κέρδος;
Θα πω σίγουρα ψυχραιμία και υπομονή που είναι χαρακτηριστικά που μου λείπουν. Επίσης, ήρθα σε επαφή με μια μέθοδο δουλειάς που δεν γνώριζα και μέσα από την ζύμωση, την συμφωνία, την σύγκρουση και την αμοιβαία αποδοχή φτάσαμε σε ένα αποτέλεσμα, αρκετά ικανοποιητικό για εμένα. Γνωριστήκαμε με τα παιδιά και έχω την αίσθηση ότι όντως συναντηθήκαμε και συνεννοηθήκαμε σε ένα μεγάλο βαθμό.

Θέατρο Οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής

Θέλετε να χορέψομε Μαρία;

Μια παράσταση της bijoux de kant

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Δραματουργική μεταφορά: Γιάννης Σκουρλέτης – Ηλέκτρα Ελληνικιώτη
Σκηνοθεσία: Ηλέκτρα Ελληνικιώτη
Σκηνογραφία: Γιάννης Σκουρλέτης
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
Βοηθός σκηνοθέτη: Ευγενία Δελιαλή
Βίντεο: Βασίλης Κεκάτος
Φωτογραφίες: Γιώργος Βαλσαμής
Artwork: Κωνσταντίνος Σκουρλέτης
Επικοινωνία: Άρης Ασπρούλης

Παίζουν: Αγγελική Παπαθεμελή, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Νάνσυ Μπούκλη

Πρεμιέρα
Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2016
Ημέρες: Δευτέρα και Τρίτη | Ώρα: 21.00
Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2016 – Τρίτη 3 Ιανουαρίου 2017

Από την Ήβη Βασιλείου

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s